Even met de neus uit de boeken. De sneeuw is eindelijk weer eens het land uit en de PH-TDI heeft net groooooot onderhoud gehad. Na 2000 uur heeft ze 2 weken bij Wings over Holland gestaan en is ze even goed onder handen genomen. Ook eindelijk nieuwe loopvlakken op de vleugel en steps, brandschoon en bijna alle klachten er uit. Alleen de autopilot (wat niet meer dan een leuke gadget is voor een VFR vliegtuig) werkt nog niet. Om deze te laten repareren zullen we eerdaags naar België gaan. Mogelijk zal ik of de DAI (zelfde klacht) of de TDI heen en weer vliegen voor deze reparatie. Altijd leuk een ferry flight.

De weersvoorspellingen waren mager. ’s Morgens stond er nog in de TAF 21017G27KTS oftewel 17 knopen wind met gusts van 27 knopen. Daarnaast was het nog 6000 –RA, oftewel 6000 meter zicht en regen. Toch maar naar Lelystad toe, want het front dat over Nederland trok zou in de middag naar het noorden weg zijn getrokken en dus zouden we beter weer hebben.

Aangekomen op het vliegveld bleek dat ook zo te zijn. De gusting wind bleef uit, er stond alleen nog maar 23018KTS en dat is nou mooi op de baan. We hadden de TDI tot 4 uur ’s middags dus een uitgestrekte lokaal was mogelijk.

Ons doel was even over Alphen a/d Rijn te vliegen, via Utrecht en Amersfoort terug. Na zo’n slechte vlieg winter is het gewoon lekker om even weer te vliegen. Binnenkort weer een hoogvlieger aan boord, dus het houterige er weer even van af vliegen voor het verantwoord is om met een hoogvlieger de lucht in te gaan.

Na vertrek zagen we de achterkant van het front boven Almere liggen dus dat was mooi. Er stond boven zo’n 25 knopen wind op de kop, dus de trip naar Alphen duurde even.  De terugweg ging een stuk sneller met die wind. We haalden een grondsnelheid van 145 knopen… dat schiet op!

Terugkomend op Lelystad begon de wind te krimpen en af te nemen in kracht. 21016KTS was nog steeds mooi op de baan. Een landing volgens het boekje!

Dan nog een update rondom de theorie. Ik heb een mogelijk slachtoffer gevonden binnen onze eigenarenclubje die ook voor z’n ATPL gaat. Dat motiveert weer even om door te knallen met de theorie. We gaan dan ook samen vliegen wat ook weer in de kosten gaat schelen. Momenteel zit ik met m’n neus in de Navigatie. Deze week nog twee progressietesten doen dus alles nog even goed herhalen uit het boek (heeft even door m’n tripje Calgary stil gelegen).

Zoals ik al eerder heb aangekondigd ben ik begonnen met het behalen van mijn ATPL. Velen vragen zich waarschijnlijk af waarom? Ik zal niet helemaal in detail treden, maar een kleine uitleg is op z’n plaats.

Al meerdere keren ben ik tijdens de wat langere vluchten tegen slechter weer aangelopen. Hierbij praat je dan vooral over IFR (Instrument Flight Rules) condities. Ook deze zomer…

Ik heb toen besloten om m’n IR (Instrument Rating) te halen. Als je nou eens goed kijkt naar wat een ATPL (CPL+IR) en een IR alleen precies inhouden, dan praat je over een paar additionele theorie vakken en 15 uur complex vliegtuig.

Voor mij (en volgens mij voor velen) is dan al snel de keuze gemaakt om het hele pakket te doen.

Ik ben mij eens goed gaan orienteren en kwam bij een modulaire training van Orbit Aviation uit. Dit is een zogenaamd Distance Learning pakket, waarbij ik de theorie thuis leer, een tweetal weken naar school ga en daarna de examens zal doen. Eenmaal aangevraagd kwam er een doos met een paar boeken binnen (zie foto).

Daarna moet ik zelf het vliegen regelen. Nou ja, een IFR vliegtuig heb ik al tot mijn beschikking (de PH-FLD).

Ik ben nu eerst maar eens begonnen met de theorie. Ik verwacht eind 2010 klaar te zijn met de theorie en dan door te kunnen gaan met het praktijk gedeelte. Nu eerst maar eens los op Navigatie, echt even doorzetten, want dat leren is al even geleden.

Gisteren is het in Nederland flink gaan sneeuwen. Daarbij is de temperatuur niet boven de 0 graden uitgekomen en is het zicht vandaag super. Dus: vliegen!

Ondertussen druk aan de ATPL studie en om even uit de boeken te komen is de afwisseling met vliegen boven een wit Nederland wel even lekker.

Aangekomen op het vliegveld ligt er zo’n 10 cm sneeuw voor de hangaar. Gelukkig ben ik niet alleen en hoef de kisten niet alleen naar buiten te trekken. Helaas was de PH-FLD redelijk leeg, dus ik moest eerst nog even in de kou naar de pomp om wat JET-A1 te halen.

Het voordeel van alleen vliegen en -4 graden is dat je zeer snel los bent. Ook deze keer. Voor ik het wist hing ik in de lucht en ver voor het einde van het circuit zat ik op 700 ft. En dan het uitzicht… Ja, de foto’s zeggen genoeg denk ik.

Terug komend bij het veld na een uurtje genieten van dit winterse plaatje begon het ineens drukker te worden op het veld. Bij vertrek had ik al gezien dat de baan nog redelijk glad was, dus dat werd full flaps en lekker rustig binnen kachelen zodat ik m’n remmen niet hoefde te gebruiken.

Wat een lekkere afsluiter van dit jaar!

Ja ja, weer een leuke overland erbij. We zijn naar Billund en Hamburg geweest. 3 dagen onderweg… Ben nu verhaaltje aan het maken en foto’s aan het verzamelen… update volgt.

O ja, en zoals velen mij misschien voor gek verklaren, ik ga het toch doen. Vorige week Medical I gehaald en ga eerdaags beginnen met Modulair ATPL(A) theorie en aansluiten IR en CPL uren maken… Ik ga jullie absoluut op de hoogte stellen van mijn vorderingen!

Zaterdag de 13e was het zover voor Kevin… hij zou eindelijk gaan Hoogvliegeren. Na een uitstel van zijn vlucht tijdens de grote Hoogvliegerdag op Lelystad dit jaar, mocht hij voor een individuele vlucht naar Lelystad komen.

Het weer was prachtig. Geen bewolking en een paar knopen wind. De PH-FLD was er speciaal nog even voor gewassen zodat we met een spierwitte DA40 een rondje konden vliegen.

Het originele plan was om naar het oosten te vliegen en een paar rondjes boven zijn huis te vliegen. Tijdens het tanken van de PH-FLD kwamen we Franck tegen die met de PH-KAX een rondje rondom Volendam en Marken zou gaan vliegen. De afspraak om elkaar te ontmoeten in de lucht voor een formatie was daarna snel gemaakt.

Eerst maar eens de lucht in voor de eerste leg naar Arnhem. Onder de TMA van Schiphol vandaan klimmen naar 3000 voet boven de Veluwe. Het huis was erg snel gevonden en een paar rondjes om eens goed te kunnen zien hoe die wijk is opgebouwd was ook zo gedaan.

Op de terugweg ging Kevin eens even zelf sturen. Wederom omhoog en op 3000 voet terug naar het westen. Voordat we de polder bereikten de radio maar overzetten naar 123.45 en de PH-KAX oproepen. Franck zat ondertussen bij Volendam en ging onderweg naar Enkhuizen.

Tussen Hoorn en Enkhuizen hadden we elkaar in zicht en zijn we in formatie terug gevlogen naar Lelystad.

Wat een vlucht voor een Hoogvlieger weer! O ja, en de vliegers vonden het stiekem ook wel erg leuk….

__________________________________________________________

Bericht van Kevin:

Beste dames, heren en piloten van de  stichting Hoogvliegers,

Eindelijk was het dan zover, ik heb er lang naar uitgekeken.

In april was ik op een hoogvliegersdag in Lelystad en zou echt gaan vliegen in een sportvliegtuig. Helaas was het die dag slecht weer en kon ik niet mee vliegen. Ik heb daar wel een hele leuke dag gehad, er was van alles georganiseerd. Er werden voorstellingen in de hal gehouden, je kon een foto laten maken in een heel oud vliegtuig en je had allemaal lekkere gratis dingen en ook het drinken koste niks. Die foto is later over de post toegestuurd en dat vond ik heel leuk. Ook konden we met mooie vrachtwagens een rondje mee rijden en waren er ook nog oude Amerikaanse politiemotoren en een oude politieauto. Echt vliegen heb ik die dag niet gedaan, maar ik heb wel in een echt vliegtuig mogen rijden op  de start en landingsbaan. Ik heb zelfs mogen sturen!

Een paar dagen later kreeg ik een mail waarin stond dat ik me kon opgeven voor een nieuwe hoogvliegersdag zodat ik alsnog de kans kreeg om te vliegen. Ook kon ik aangeven om een individuele afspraak te kunnen maken met een piloot. Dat leek mij het beste en ik heb me daar dus voor op gegeven. Na dat ik me had ingeschreven kreeg ik al snel een reactie van een piloot, Richard Bisschops. We hebben toen een aantal mogelijke datums besproken en uiteindelijk was 13 juni de datum die het beste uit kwam. Wat een geluk, het was namelijk een stralende mooie dag! We waren om 9.45 uur daar en we stelde ons voor, ik was daar samen met mijn vader. Al snel haalde de piloot een kaart van Nederland voor de dag om een route te plannen.

Ik vertelde waar ik woonde en dacht dat de afstand veel te groot was om over mijn huis te kunnen vliegen, ik woon namelijk vlak bij Arnhem. Tot mijn verbazing ging dat toch lukken, leuk toch om je eigen huis vanaf de bovenkant te kunnen zien. Voor dat we konden vertrekken moesten we eerst nog tanken.

De piloot zag daar een andere piloot die hij kende en ze spraken toen wel iets heel erg gaafs af. We zouden namelijk aan het einde van de vlucht boven het IJsselmeer elkaar in de lucht treffen om dan samen in formatie te gaan vliegen.

Eindelijk konden we toen vertrekken. Ik was eigenlijk best wel zenuwachtig en vond het heel erg spannend.

We maakten vaart op de startbaan en we waren al in de lucht voor dat ik het in de gaten had. De piloot vertelde onderweg steeds waar we ongeveer zaten en voor dat ik het wist waren we al boven mijn huis, dat ging wel heel erg snel, veel sneller als met de auto. Mijn vader heeft mooie foto’s gemaakt van ons dorp en huis.

We hebben een paar rondjes boven mijn dorp gevlogen en gingen daarna weer terug. Ik mocht onderweg ook zelf echt sturen, wel eng hoor. Toen we boven het IJsselmeer aankwamen moesten we even zoeken naar het andere vliegtuig. Na een paar minuutjes hadden we hem gevonden. Vleugel aan vleugel hebben we zo een poosje naast elkaar gevlogen dat was zo koel. Ook daar heeft mijn vader mooie foto’s van gemaakt. Richard de piloot vertelde ons dat zoiets wel heel erg uniek was en dat zoiets normaal nooit meegemaakt wordt door een hoogvlieger. Wat een bofkont ben ik toch. Toen gingen we landen en ook dat vond ik heel erg spannend. Met een goed gevoel gingen we daarna naar huis, dit was een dag om nooit meer te vergeten. Ik wil iedereen van de stichting Hoogvliegers heel erg bedanken en speciaal de piloot Richard Bisschops.

Groetjes van Kevin Maroni

Na een lange tijd van niet schrijven maar weer even begonnen. Het was een warrig eerste half jaar en in de maanden maart en april niet gevlogen ivm de komst van onze zoon Job.

In februari nog wel m’n tweejaarlijkse checkout gehad zonder problemen.

In mei kwam het vliegen pas echt weer los. Met een straf windje (20 kts uit het westen) ben ik met een collega van de KLM aan het vliegen gegaan. Galina kan gelukkig wel wat hebben en het was een leuk uurtje vliegen maar door het weer wel lokaal.

Vliegend Nederland weet het waarschijnlijk wel, maar het beroemdste vliegveld met een belangrijke rol in de Koude Oorlog, Berlijn Tempelhof, gaat dit jaar in oktober sluiten. Een prima reden om een keer naar Tempelhof te vliegen om later in ieder geval te kunnen zeggen… daar ben ik nou nog een keer naartoe gevlogen.

Woensdag: De bedoeling was afgelopen woensdag te vertrekken naar Tempelhof. Het weer was slecht, echt heel slecht. 30 knopen wind met uitschieters van 45 knopen en onweer, hagel, regen. Dat werd dus een rondje Aviodrome. Wel de PH-FLD even aftanken, dat scheelt donderdag weer, want donderdag werd wel mooi.

Woensdagavond vanuit huis alvast het vliegplan filen. We besloten om in één keer naar Berlijn te vliegen. Donderdag op vrijdagnacht werd het weer in Berlijn ook al weer slecht, dus we zouden in één keer naar Berlijn vliegen, daar overdag rondlopen en ’s avonds nog terug vliegen naar Hildesheim.
Vliegplan ingediend met een vertrek van 0700 UTC (oftewel 0900 lokaal Nederland), dus bij opening van het vliegveld weg.

Donderdagochtend; prachtig weer. Nog wel wat wind, maar het zonnetje scheen en tot aan Berlijn moesten we prachtig weer hebben. Om half 9 waren we op Lelystad. NOTAMS en weer had ik al, dus een kwestie van de kist buiten zetten en de walk-around doen. Om 9 uur liep de  motor en waren wij op weg naar baan 23. Keurig om 10 over 9 hingen we op weg naar Harderwijk, op koers voor Gronau. We klommen naar 3000 voet in eerste instantie.

Bij Onsabrück besloten we naar 4000 voet te klimmen en kwamen we boven een paar mooie wolken uit. Helemaal goed. Ondertussen liep de PH-FLD prachtig en we hadden een flinke wind in de rug van 30 – 35 knopen. Onze grondsnelheid liep op naar 140 knopen, en… ja dan ben je snel in Berlijn. Toch mooi als je navigatieplan op de minuut klopt.

Na 2 uur kwamen we aan bij ons eerste meldingspunt Wiskey 1 voor Berlijn Tempelhof. Als je goed weet waar je op moet letten is het heel simpel. Blijf wel aan de goede kant van de rivier, je hebt absoluut tegenliggers onderweg. Eerste punt (Wiskey 1) is de afrit Babelsberg, te herkennen aan het wegrestaurant en de hangbrug. Wiskey 2 is het volgende meldingspunt, een elektriciteitscentrale aan de zuidkant van het Teltow kanaal. Maar tegen die tijd zie je ook Tempelhof al liggen.

We kregen een landings-clearance op baan 27L. Deze baan is 1840 meter lang en heeft geen taxibaan halverwege… oftewel, of lekker laat neerzetten, of gewoon een eind taxiën. Een landing kost even 70 euries, maar dan krijg je wel een follow-me wagen en wordt je met de pannenkoeken op de millimeter nauwkeurig op je plek gezet door een marshaller.

We werden gelijk door een vrachtwagen van Air BP bedient en kregen wat lekkers voor de FLD, waarna we met de U-bahn naar de binnenstad gingen. In een vogelvlucht Berlijn gezien, inclusief Checkpoint Charlie, de laatste stukken van de Berlijnse muur, en om af te sluiten als echt toeristen, ja… een stukje van de Berlijnse muur mee genomen vanuit een echt toeristenwinkeltje.

Donderdagmiddag; ’s Middags om 16:30 waren we weer terug en mocht ik even m’n landingsgeld betalen alvorens we door de security konden. Ik moest ook even m’n brevet laten zien en iedereen moest door de metaaldetector en z’n spullen door de röntgen laten gaan.

Om 17:30 zijn we weer naar de baan gerold en kregen nu 27R voor onze take-off. Je zag al dat het weer wat minder ging worden, de bewolking kwam aanzetten vanuit het zuiden en het was echt drukkend warm. Na 1 uur en 45 minuten landden we op het vliegveld Hildesheim, net onder Hannover. Een leuke plaats en de FLD kon buiten op het gras lekker bijkomen van deze dag (wij deden dat zelf even in het Novotel in Hildesheim zelf).

Vrijdag; De volgende dag nog even door Hildesheim zelf heen om vervolgens uiterlijk om 11:30 uur op het vliegveld te zijn. Even ons vliegplan indienen via de fax… maar dat bleek minder simpel. Na een telefoontje naar de AIS Frankfurt bleek de PH-FLD niet bekend te zijn met een vliegplan, dus weer opnieuw indienen maar… 45 minuutjes vertraging… Nog maar even blijven zitten in het restaurant.

Uiteindelijk om 13:15 vertrokken vanaf Hildesheim. Prachtige wolken, welke ons wel forceerde niet boven de 3000 voet te klimmen. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Om 15:10 stonden we na een prachtige vlucht, weer op een zonnig Lelystad, terugkijkend op een unieke laatste mogelijkheid die we hebben benut om naar Berlijn Tempelhof te gaan!
 
   

Afgelopen weekend collega Cees meegenomen voor een rondje over huis… Cees woont alleen wel midden in de CTR van Zestienhoven. Leuk!

Het weer was top en de PH-DAI stond er prachtig bij. We hadden de DAI van 1300 tot 1700, dus tijd zat om via Rotterdam en Etten-Leur naar Teuge te gaan om daar even wat te eten en te drinken.

Om iets over 1300 uur waren we van de blokken voor de hangaar en taxiën we naar baan 23. We hoeven niet te tanken want iemand heeft precies de door mij berekende 18 Gallon in de vleugels laten zitten. Met een pittig windje vertrokken we van baan 23 via Vinkeveen (nooit recht over Victor, want dat doet half Nederland).

Boven Bodegraven maar de ATIS van Rotterdam uitluisteren om goed voorbereid bij de Tower aan te kloppen. Het lukte! We mochten via Zoetermeer de CTR in om te cirkelen boven Delfgauw. Vanaf Delfgauw door naar Vlaardingen en via de Nieuwe Maas, de Zwaan, de Brienenoordbrug en Romeo (bij Barendrecht) er weer uit.
Wat een wereldstad is Rotjeknor toch!

Vanaf Romeo vlogen we door naar het huis van de zoonlief in Etten-Leur. Even rondjes draaien, maar ja, daar was uiteindelijk niemand thuis. Jammer toch dat boodschappen hoger op de lijst staan dan kijken naar je vliegende man boven je!

Vanaf Etten-Leur langs de CTR van Gilze-Rijen door naar Deelen. Van Dutch (Dutchmill) mochten we gelijk door de CTR en ons voor het einde al melden bij Teuge radio. Er was werkelijk bijna geen verkeer op Teuge. We zaten alleen in het circuit en boven ons waren ze wat para’s uit de kist aan het gooien.

Na het nuttigen van de cola en de Baconburger zijn we met een vol buikje (nog niet geen her-calculatie van de Weight & Balance nodig) aan boord van de DAI gestapt. Op naar het laatste stukje naar Lelystad. Wel gezegd 15 minuten onderweg geweest.
   
   

Na een lange tijd weer even een update. Ik heb een hoop gevlogen, maar wel de wat meer standaard rondjes boven Nederland.
Begin juli had ik 2 weken vrij en ging ik met mijn collega Marco naar Mannheim. We hebben de TDI gepakt en de zon in Duitsland opgezocht. De planning was op woensdag via Mönchengladbach, Koblenz naar Mannheim. Donderdag terug via Trier en Spa naar Lelystad. Je kan wel raden… het weer zakte in op woensdagochtend. De Ardennen waren tot aan het einde van de week ondoorgrondelijk geworden dus we moesten Spa maar even uit ons hoofd zetten.

Vol goede moed naar het vliegveld, want als over het westen naar Mannheim niet te doen is, dan maar over het Oosten. Heenweg hebben we gelaten zoals het was.
Op  de heenweg was het prima weer. Af en toe wat wolkjes maar zicht veel meer dan 10 km. Via Nijmegen naar Mönchengladbach en met een stevige crosswind van 15 knopen een landing naar het westen gemaakt. Mönchengladbach is een mooi en best groot vliegveld. Een heuse vertrekhal met 5 incheckbalies (wel volledig verlaten).

Op naar de TDI en koers naar Koblenz gezet. We wisten al dat we wat slechter weer konden krijgen onderweg, maar dat mocht de pret niet drukken. De eerste regenbuien kwamen los, maar de omgeving waar je vliegt is zo mooi, veel stuwmeren en een heleboel groen. Naarmate je Koblenz nadert kom je ook in de bergen (cq. heuvels) terecht. De nadering op Koblenz is even goed zoeken. Er liggen 2 knooppunten achter elkaar en je vergist je snel in waar je zit. Uiteindelijk op tijd gezien hoe het veld daadwerkelijk ligt ten opzicht van waar wij zaten en we konden gelijk mooi aansluiten op het circuit. Koblenz is een geweldig veld, boven op een heuvel met een leuk Grieks restaurant.

De TDI had tijdens onze welverdiende tussenstop gelijk vrienden gemaakt met één van de bewoners van het vliegveld. Een valk die daar op zoek was naar muizen vond de horizontal van de TDI wel een hele mooi plek om de omgeving te scannen op muisjes. We hebben ‘m een paar keer zien vertrekken en terugkomen op onze staart.

De laatste trip van de dag bracht ons naar onze eindbestemming Mannheim. Een stuk van ongeveer een uur en een leuke nadering op Mannheim City Airport tot slot. Als je op Mannheim aan komt vliegen moet je op 2500 voet (de stad ligt op 600 voet) blijven vliegen in verband met geluidsoverlast. Eerste meldingspunt was punt Echo ten noordoosten van de stad. Vervolgens moesten we naar punt November vliegen ten noorden van het vliegveld, nog steeds op 2500 voet. Vanaf November kregen wij een ‘cleared to land’ van de toren. Via de snelweg naar het zuiden naar de baan toe. Om dan netjes bij de baan te komen is het een kwestie van zakken en gas dicht. Op het laatste moment 90 graden naar rechts draaien om op te lijnen voor de baan.

Na de landing gevraagd of we nog even konden tanken alvorens we wilden parkeren. Dat mocht en wij taxiën netjes naar de JET-A1 pomp. Vervolgens kwam gelijk over de radio: ‘Papa Delta India, you are currently in front of the JET-A1 fuel station. For your fuel you have to taxi approximately 10 meters forward’. Goed, wij even terug: ‘The Papa Delta India needs JET-A1, so I guess that we are in the correct spot at the moment’. Reactie van de toren naar een vertraging van enige seconden: ‘HUH? Well, if you are sure that you are in front of the fuel you need… well, then just remain where you are sir… hmmm strange….’ Vervolgens kwam een medewerker van de luchthaven ons tanken… met een paar grote ogen, met wederom de vraag of we wel bij de juiste pomp stonden. Weer uitgelegd en hem maar gelijk duidelijk maakte rustig aan te doen met de pomp, want er gaat maar 60 liter in elke vleugel (tenzij hij zijn kleren gelijk weg wilde gooien).

We kregen van de luchthaven de mogelijkheid het vliegtuig binnen te zetten, ze hadden in hangaar 9 nog een plekje over. Na wat verplaatsen van een TB-20 hebben we de TDI lekker binnen gezet. Op naar de taxi’s om een rit te scoren naar de binnenstad. We hadden een lijst met hotels meegenomen zodat we in de binnenstad snel van hotel naar hotel konden om een kamer te regelen.

De volgende dag begon in Mannheim prima. Warm en zonnig. Op de meteo hadden we al gezien dat het in Nederland slecht was, maar tot aan Dortmund zou het prima zijn, dus hoe dichter we bij huis konden komen hoe beter. Eerste leg bracht ons naar Siegerland. We vertrokken vanaf Mannheim en ik vroeg een noordelijk vertrek over de stad aan. Om eerst naar het zuiden te moeten uitvliegen… zonde van de tijd. Op weg naar Siegerland op 3000 voet kwamen we in de buurt van de TMA van Frankfurt. Lange INFO (een geweldige hulp in Duistland trouwens) werden we verzocht te zakken naar 1500 voet om het grotere verkeer te ontwijken. Vliegend langs Frankfurt kwam de ene na de andere grote kist over ons heen. Geweldig uitzicht!

Op naar Siegerland. Door zo vanaf Frankfurt naar Siegerland te vliegen waren we gelijk goed opgelijnd met de landingsbaan. Wie niet waagt, wie niet wint… even kijken of ze een direct approach accepteren.
Direct approach gehonoreerd en zelfs de naderingsverlichting werd voor ons aangedaan. De baan ligt op een heuvel naar boven wat een prachtig gezicht is als je aan komt.

Op Siegerland maar eens gaan kijken wat het weer doet en tot hoe ver we konden komen. Het weer tot aan Stadlohn bleek goed en aangezien je dan ongeveer 1 minuut van de Nederlandse grens zit besloten we om niet naar Dortmund te gaan, maar door te zetten naar Stadlohn en daar te eten en het weer in Nederland uit te zitten.

In de kokende zon vertrokken en bij Dortmund begon het weer wat minder te worden. Het warmtefront wat van west naar oost trok in het noorden begon hier overduidelijk. Zoals de meteo het dus voorspelde. Bij Stadlohn in de buurt zagen we de baan keurig links van ons liggen. Aangezien het veld rustig was en het ciruit en de baan links van ons lag, wederom een direct approach aangevraagd en wederom werd deze gehonoreerd. Na de landing op naar de Schnitzel.
Tijdens de overheerlijke warme lunch vliegveld Lelystad gebeld om eens te kijken hoe het thuis was. Antwoord van de toren; regen… goed dan….. Verder de wolkenbasis tussen de 500 en 600 voet en het zich net aan VFR (dus rond de 8 km). We besloten rustig te blijven zitten en het vliegplan voor 14:30 in te dienen.

Ik vertrok in de richting van het westen klimmend naar 1500 voet (optimist….). Het weer was flink wisselvallig en nat.

Een soepele landing op baan 23, in de regen, sloot deze trip af. Even goede de TDI poetsen en om 16:30 zaten we in de auto op weg naar Houten.
   
    

Vandaag 30 maart was het weer een Individuele Hoogvliegerdag. Ik mocht vandaag met Daphne en Stephanie vliegen. Stephanie heeft Daphne opgegeven voor een Hoogvliegervlucht. Stephanie heeft zelf nog nooit gevlogen en mocht ook mee met het rondje boven het oosten van ons landje.
 
De dag begon erg twijfelachtig. Een strook met vies weer precies over het midden van Nederland. Een hoop wind (180/17) op Lelystad. Het oosten van het land zag er beter uit en om 13:30 besloten Marjolein en ik de PH-DAI aan te slingeren op weg naar Teuge. Met een hoop regen onderweg kwamen we na 15 minuten bij Apeldoorn aan.
 
Iets over tweeën in de middag landden we op Teuge. Onderweg een hoop regen gehad, maar boven de Veluwe zwakte de wind enorm af. Hoe verder naar het oosten, des te minder wind leek het wel.
Na onze landing en parkeren voor de neus van Daphne, had ze nog steeds niets door. Pas toen ik vroeg of zij Daphne was… ja dat was wel raar… hoe weet die man nou hoe ik heet.
 
Na binnen uitgelegd te hebben wat we gingen doen, en hoe wij erbij zijn gekomen om dit te doen, mocht Daphne nog iemand uitkiezen die mee moest vliegen. MAMA! Mama was denk ik ook meer zenuwachtig daarna dan wie dan ook…
   
Rond kwart voor drie zijn we eerst maar eens naar het vliegtuig gelopen. Als je voor het eerst van je leven zo’n ding van heel dichtbij ziet is dat best raar. Even geholpen er in te klimmen en de lol van voorin een vliegtuig zitten begon gelijk.
   
Een take-off van baan 27 betekende ook even met de vleugels zwaaien naar alle achterblijvers. De dames (lees: Daphne en Stephanie) waren wel wat gewend, dus even ‘wiebelen’ met de vleugels was geen probleem.
   
Op naar Rijssen… Daphne meesturend en bij Rijssen even kijken of Daphne haar huis kan vinden, en gelijk de topografische kennis van moeders controleren. Da’s toch lastig. Vooral als je later hoort dat een thuis achtergebleven familielid ons meerdere malen over heeft zien komen. Zet je toch aan het denken… Goed, koers gezet naar Almelo, naar de camping. Die was wel in één keer raak.
   
Koers terug naar Teuge. Nog steeds lekker weer om te vliegen. Goed zicht en al snel kunnen we op Teuge aanvliegen. We hoeven niet op het gras te staan, maar mogen voor het restaurant parkeren. Weer een top service van het vliegtuig. In het restaurant natuurlijk het vliegbrevet als afsluiter.
     
Om 16:00 starten Marjolein en ik de PH-DAI voor de laatste keer deze dag. Op de terugweg flinke regen, maar een prima landing met wederom een lekkere crosswind op baan 23.
   
Van begin tot eind een lag op het gezicht van Daphne en Stephanie. Op de terugweg zie je dat ook wij het enorm naar ons zin hebben gehad en dat het gewoon weer is gelukt!!!
   
Weer een Hoogvlieger succes!